Polsky

"Ukształtował się pogląd, że sannjasini powinni angażować się w życie społeczne oraz uczestniczyć w działalności społecznej i politycznej. Jest to jednak całkowicie błędne przekonanie. Sannjasin nie musi zostawać prezydentem ani przywódcą żadnego ruchu politycznego. Może dokonywać wszystkiego za pomocą wibracji swoich myśli. Nie musi działać publicznie, choć niektórzy tak właśnie robią… Ci, którzy podążali ścieżką Poznania – dżnianini – nie budowali klasztorów, nigdy nie wygłaszali wykładów, nie wydawali książek ani nie mieli uczniów. Mimo to wywierali niesamowity wpływ na umysły innych ludzi… Ten, kto kontempluje w himalajskiej jaskini i pracuje nad sobą, aby oczyścić samego siebie, oczyszcza również świat i pomaga mu poprzez swoje duchowe wibracje. Nikt nie może powstrzymać jego czystych myśli przed rozprzestrzenianiem się po świecie i docieraniem do tych, którzy naprawdę ich potrzebują".

                                                                                   Śri Swami Śiwananda

Kim jest swami Gyaneshwarpuri?

Swami Gyaneshwarpuri (ur. 7 maja 1968 r.) jest oddanym uczniem Jego Świątobliwości Wiswaguru Paramhansy Swamiego Maheśwaranandy, mistrza jogi i nauczyciela duchowego z Indii, za którym podąża od 1996 roku. W tym czasie przeszedł burzliwą przemianę duchową, której zwieńczeniem było przyjęcie 23 lipca 2021 roku, w wieku pięćdziesięciu trzech lat, inicjacji sannjasa diksza w aśramie Mahaprabhu Dip w Střílkach, na mocy której został mnichem hinduistycznym i jogicznym. Zostanie swamim było jego długoletnim pragnieniem i celem życia. Dlatego pościł, udawał się w góry i do lasów, aby medytować, aż w końcu, w sposób wręcz cudowny, dzięki łasce Swamidżiego, jego pragnienie się spełniło. Od tamtej pory trwa w stanie santoszy – zadowolenia i wewnętrznego spełnienia. Wszelkie doczesne pragnienia rozpłynęły się, a on powraca do Domu, do duchowej ojczyzny, z której wszyscy pochodzimy. Swami Gyaneshwarpuri wiedzie życie samotnego, milczącego pustelnika w jaskiniach Krasu Morawskiego. Miał szczęście, że urodził się w pobliżu tego najświętszego obszaru Republiki Czeskiej – magicznej i mistycznej przestrzeni, zamieszkiwanej niegdyś przez szamanów i pustelników, których tradycję postanowił kontynuować. Nie jest nauczycielem jogi i nie głosi hinduizmu. Ma prawo posługiwać się duchowym tytułem swami (pan samego siebie) oraz nosić pomarańczową szatę, będącą strojem indyjskich joginów i sadhu. Otrzymał bowiem najwyższą inicjację udzielaną przez Swamidżiego. Jego światopogląd i wewnętrzna postawa mają charakter kosmopolityczny i ponadreligijny. Z tego względu darzy czcią również chrześcijaństwo Jezusa, buddyzm, taoizm oraz pozostałe religie świata. Jest pierwszym w historii mnichem hinduistycznym, który przyjął święcenia na terenie Republiki Czeskiej. Pisze publikacje naukowe z zakresu speleologii, historii miejsc sakralnych i archeologii, a także przedstawia własną, oryginalną mistykę i filozofię, których nie zaczerpnął z książek. Tworzy również wiersze, opowieści duchowe i baśnie zawierające duchowe przesłanie. We wszystkim kieruje się Siłą Miłości i kroczy Ścieżką Poznania (dżniana joga), co znajduje odzwierciedlenie w jego duchowym imieniu Gyaneshwarpuri (gyana = dżniana), tłumaczonym jako "Ten, który poznał". W głębi duszy jest więc dżnianim, człowiekiem poznania, co tłumaczy jego filozofię życia pustelniczego, na pierwszy rzut oka trudną do zrozumienia. Od urodzenia jest istotą wyzwoloną, jednak nie urzeczywistnił jeszcze najwyższego stanu świadomości – mokszy, w którym indywidualne "ja" staje się całym Wszechświatem. Ma jednak własne wewnętrzne przewodnictwo i więź z Bogiem, Boską Jaźnią. Urzeczywistnienie Boga i osiągnięcie Oświecenia stanowi jego najwyższy i jedyny Cel w obecnym wcieleniu. Temu właśnie poświęca swoją duchową praktykę jogiczną – sadhanę, obejmującą medytację w odosobnieniu, mantra dżapę, czyli powtarzanie imienia Boga, modlitwy, asany, krije i inne praktyki zgodne z systemem "Joga w życiu codziennym" Paramhansy Swamiego Maheśwaranandy. Obecnie często przebywa w odosobnionych, bezludnych miejscach w górach i lasach. Od dzieciństwa samodzielnie studiował Biblię, ale nigdy nie twierdził, że jest chrześcijaninem. Później studiował Bhagawadgitę i inne święte pisma indyjskie. Przeczytał również niektóre święte teksty buddyjskie i taoistyczne. Najgłębiej przemówiła jednak do niego mądrość Swamiego Śiwanandy z Rishikesh, Paramhansy Joganandy, Ramany Maharishiego, Chan-Shana, Bhagwana Śri Dipa Narayana Mahaprabhuji oraz oczywiście Paramhansy Swamiego Maheśwaranandy, w którym rozpoznał istotę własnego duchowego pojmowania Prawdy, kształtującego się podczas medytacji w jaskiniach i górskich pustelniach. Czci ideał indyjskich joginów himalajskich, a także św. Franciszka z Asyżu. Nie naucza jogi publicznie i jako prawdziwy dżnianin, człowiek poznania, nie przyjmuje ani adeptów jogi, ani osobistych uczniów. Pustelnik Gyaneshwarpuri jest kimś, o kim przede wszystkim będzie się milczeć, ponieważ łączy w sobie bezgraniczną pokorę reguły św. Franciszka z bezgraniczną surowością Śri Dewpuridżiego w walce z demonami egoizmu. Oto, przyjaciele, joga himalajska w Republice Czeskiej.

Życie duchowe.
Urodził się jako Marek Šenkyřík w tradycyjnej rodzinie chrześcijańskiej, w której, odkąd sięga pamięć, wszyscy chodzili w niedziele do kościoła. W kościele katolickim w 1986 roku przyjął sakrament dojrzałości chrześcijańskiej, czyli bierzmowanie. 23 lipca 2021 roku przyjął inicjację zakonną w hinduizmie, stając się tym samym pierwszym w historii swamim, który został wyświęcony w Republice Czeskiej. Wiedzie pustelnicze życie w Krasie Morawskim, gdzie wiele jaskiń służy mu jako miejsca medytacji. Medytował również u źródeł Gangesu i nad Rishikeshem w indyjskich Himalajach, w wąwozie Chei w rumuńskich Karpatach, na Monte Subasio nad Asyżem, na Starej Górze w Karkonoszach oraz w Słowackim Raju. Nieustannie poszukiwał miejsca, w którym mógłby przebywać samotnie i medytować bez zakłóceń. Spędził już tysiące dni i nocy w odosobnieniu, w jaskiniach medytacyjnych i górskich pustelniach. Są więc rzeczy, które wie na pewno. To właśnie stanowi o jego kwalifikacjach. Oddziałuje przede wszystkim poprzez Miłość i Poznanie (bhakti i dżniana). Wierzy w Siłę Miłości. Jest pustelnikiem, a nie nauczycielem duchowym. Ma serce Dewpuridżiego. Śri Dewpuridżi, najwyższy Oświecony Mistrz jogi, obdarzony cudownymi mocami pustelnik, żył na przełomie XIX i XX wieku. Początkowo przebywał w Himalajach, a następnie osiedlił się w Radżastanie w środkowych Indiach. Siłą swojej woli zburzył aśram, wypędził z niego bhaktów, swoich uczniów, i nasłał na nich węże. Ludzie sądzili, że święty postradał zmysły. Motywy jego działań wykraczały poza ludzkie pojmowanie. Od tamtej pory rozmawiał wyłącznie z tymi, którzy wykazywali głębokie i szczere zainteresowanie Poznaniem. W tej kalijudze przedkładał towarzystwo zwierząt nad towarzystwo ludzi. Gyaneshwarpuri na Ścieżce Jogi uważa się za naśladowcę tego świętego. Zrozumiał, że Bóg prowadzi go od urodzenia. Jego Bogiem jest Śiwa, odwieczny Mistrz wszystkich joginów, ascetów i ludzi oddających się modlitwie. To najbardziej współczujący i najłaskawszy Bóg w całym hinduistycznym panteonie. Bhakta, który medytuje, skupiając umysł na Śiwie, szybko osiągnie ostateczne Wyzwolenie (mokszę). Jest więc joginem i hinduistą. Wie z całą pewnością, że nie urodził się jako chrześcijanin, choć od dzieciństwa nosi w sercu głęboką więź z Jezusem. W tym życiu (ani już nigdy) nie zostanie mnichem chrześcijańskim, ponieważ mnisi chrześcijańscy przeważnie nie przestrzegają ważnej zasady wegetarianizmu, co uważa za bardzo poważne uchybienie w doktrynie katolickiej. Ma w tej kwestii całkowitą jasność i zgodnie ze swoim sumieniem jest wegetarianinem. Powraca więc do Domu, do Indii. Jego obecne wcielenie w Republice Czeskiej i Europie było jedynie przejściowe. Nie tylko unika mięsa, lecz także nie spożywa alkoholu, nie pali tytoniu ani nie zażywa narkotyków. Jest ich przeciwnikiem. Zrozumiał, że Ścieżka Duchowa polega na oczyszczaniu się ze wszystkich złych skłonności, aby osiągnąć wyłącznie czyste (sattwiczne) cechy. Dlatego poszukuje towarzystwa ludzi uduchowionych i mądrych (satsang), na przykład w naszym aśramie w Střílkach. Z radością i wewnętrznym spokojem przestrzega również celibatu (brahmaćarja) i zaleca jego praktykowanie wszystkim, którzy są na to gotowi, aby osiągnąć większy spokój, harmonię oraz głębsze wewnętrzne zrozumienie i wgląd w mistyczną wiedzę świętych (anubhawa). Wszystko, czego kiedykolwiek poszukiwał, odnalazł w całościowej, usystematyzowanej formie, jako skoncentrowaną wiedzę zawartą w systemie "Joga w życiu codziennym". Jest to bez wątpienia jedna z najczystszych nauk na świecie. Nic dziwnego, skoro jest to nauka jednego z największych żyjących świętych na Ziemi, którego duchowe tytuły wskazują, że jest on w pełni Oświeconą Duszą i Mistrzem Wszechświata. Ta nauka jogi najlepiej odpowiada jego wewnętrznemu poznaniu zdobytemu w górskich jaskiniach. Dlatego jest oddanym uczniem (bhaktą) Swamidżiego. Jakże bardzo pragnąłby przekazywać tę naukę, która wyzwala od wszelkiego cierpienia. Na razie jednak wzorem himalajskich Mistrzów czyni to jedynie poprzez medytację, ponieważ mimo wszelkich podjętych wysiłków jego poznanie wciąż pozostaje niewystarczające. Nadal uważa się za kogoś, kto w praktyce jogi wewnętrznej jest w gruncie rzeczy jedynie doświadczonym początkującym. Niech wybaczą mu wszyscy, którzy już zaczynają zwracać się do niego. Pragnie zachowywać milczenie (mauna), trwać w Ciszy i samotności na łonie natury. Dlatego będzie żył samotnie, w odosobnieniu swojej pustelni. Wierzy, że w ten sposób zdobędzie wewnętrzne dary, którymi pewnego dnia będzie mógł dzielić się z innymi. Tego właśnie oczekuje od niego Bóg. Dlatego również Jezus przebywał na pustyni i udawał się samotnie w góry, aby rozeznać swoją sytuację duchową i powołanie. On także pragnie, wzorem dawnych Mistrzów, realizować ten ideał w duchu romantyzmu. Wierzy w tajemniczą moc Imienia Bożego, swojej mantry, Ciszy i samotnego obcowania z Bogiem. Wszystko zależy jednak od tego, czy spotka się ze zrozumieniem ze strony osób zajmujących się ochroną przyrody i leśników. Dotychczas najczęściej napotykał jedynie brak zrozumienia. Kto pozwoli pustelnikowi zamieszkać w lesie? Kto udostępni mu fragment lasu ze źródłem wody pitnej? Miejsce, w którym mógłby zbudować swoją niewielką drewnianą pustelnię i żyć samotnie, z dala od ludzkich spojrzeń? Podobnie jak św. Franciszek z Asyżu, który otrzymał od szlachcica, hojnego darczyńcy, opuszczoną górę Alwernię, aby móc się tam modlić i medytować… Polega na tej zasadzie Wszechświata i w nią wierzy. "…, Panie, kto zamieszka na Twojej świętej górze?" (Ps 15,1). To czysta dżniana: prawdopodobnie nie zamieszka w aśramie ani w klasztorze, lecz będzie żył samotnie w pustelni, której położenie pozostanie nieznane.

Żyć z Mistrzem w aśramie w Indiach czy być pustelnikiem w Republice Czeskiej?

Rozgorzała dyskusja na temat tego, że powinienem udać się do Dżadanu (aśramu w Indiach) i żyć w pobliżu Mistrza. Ja jednak tak nie uważam i świadomie obstaję przy swojej wizji stosunkowo niezależnego życia pustelnika w Republice Czeskiej. Po prostu tak czuję w Sercu i to właśnie do tej Ścieżki należy moje serce. Jestem blisko Boga wszędzie tam, gdzie o Nim myślę. Ciche i spokojne miejsce w jaskini Krasu Morawskiego pomoże mi lepiej skupić się na Boskiej Zasadzie niż przeludniony klasztor. Choć ogromnie cenię wszystkich karmajoginów i bhaktijoginów, którzy pomagają Swamidżiemu budować monumentalny aśram OM, ja pozostaję na uboczu, tutaj, w Republice Czeskiej. Myślę, że ma to głęboki sens. I właśnie w ten sposób pragnę realizować swoje powołanie zgodnie z wolą Bożą. "Lepiej podążać własną ścieżką, choćby niedoskonałą, niż najdoskonalszą ścieżką kogoś innego. Albowiem ścieżka drugiego człowieka nie jest twoją ścieżką". Bhagawadgita (III, 35). To czysta dżniana: prawdopodobnie nie będę mieszkał ani w aśramie, ani w klasztorze, lecz samotnie, w pustelni, której położenie pozostanie nieznane. Jak bowiem miałem okazję się przekonać, w naszym aśramie w Střílkach niestety nie ma możliwości prowadzenia życia pustelniczego poświęconego wyłącznie kontemplacji. Ktoś napisał mi niezwykłą myśl o mistycznym charakterze: nie ma potrzeby, aby w jednym miejscu żyło dwóch Śiwów. Dlatego ja również nie muszę jechać do Indii, gdzie żyje już jeden Śiwa. Moim zadaniem w obecnym wcieleniu jest bowiem życie w Republice Czeskiej. Być może jednak na starość przeniosę się w indyjskie Himalaje, gdzie chciałbym spędzić resztę życia jako pustelnik.

Wizja życia pustelniczego w Republice Czeskiej

Od dawna noszę w sobie pewną wizję. Widzę setki i tysiące młodych Czechów, mężczyzn, a być może także kobiet, którzy przywdziewają brązowe lub zielone habity uszyte własnoręcznie, a niektórzy nawet pomarańczowe szaty. Widzę, jak porzucają cywilizację i towarzystwo bliźnich, by udać się w samotność przygranicznych gór lub na wyżyny w głębi kraju. Widzę, jak poszukują opuszczonych górskich kapliczek, których na ziemiach czeskich są tysiące, jak osiedlają się w nich i stają się niczym postacie z baśni. Pustelnikami, szamanami, druidami… W oczach innych ludzi są dziwakami żyjącymi w odosobnieniu, w świętych miejscach, dębowych gajach, na prehistorycznych grodziskach, w jaskiniach i przy leśnych źródełkach. To ludzie, którzy wyrzekli się swoich ról i ambicji w tym szarym, pozbawionym radości świecie, aby poświęcić życie największej ze wszystkich przygód – ścieżce duchowej. Widzę, jak bez celu wędrują po lasach, rozmawiają z kwiatami, zaprzyjaźniają się z motylami, modlą się pośród drzew, medytują na szczytach gór, śpiewają święte pieśni i wykonują swoje praktyki duchowe. A Bóg, widząc szczerość ich pragnień, obdarza ich swoimi Łaskami, prowadzi ich i chroni, tak jak każdego, kto ma odwagę zaufać własnemu sercu i podążać za jego głosem. Wielu z nich z czasem powraca do świata ludzi, wzbogaconych o cenne doświadczenia. Niektórzy jednak wytrzymują ciężar samotności i zostają wtajemniczeni w największe duchowe misteria. Stają się mistykami w najwyższym i najczystszym znaczeniu tego słowa. Stają się świętymi ludźmi, którzy oczyścili swoje serca i dusze z sił ciemności i przenikają najgłębsze Tajemnice Boga. Będą pisać wiersze dla swoich bliźnich, a ludzie będą przybiegać do nich po rady, słowa mądrości i pocieszenia. Nikt bowiem nie rozumie tajemnic życia lepiej niż ten, kto w pełni poznał samego Siebie. A najlepszą szkołą samopoznania jest samotne życie pustelnika. To trudna ścieżka, ale ci, którzy czują w głębi duszy, że Bóg ich na nią powołuje, nie zamieniliby jej na nic innego na świecie. Radość będą czerpać z prostego życia w harmonii z całym Wszechświatem. Wystarczy im niewielki plecak, w którym zmieszczą cały swój dobytek. Będą pracować, ale tylko tyle, ile potrzeba, aby zachować niezależność. Wprawdzie będą łamać prawa obowiązujące w społeczeństwie, ale tylko dlatego, że kierują się Prawami wyższymi. Rozpalą więc ognisko w lesie, będą swobodnie wędrować poza wyznaczonymi szlakami, zasypiać w ciszy pod koronami drzew i budzić się pod sklepieniami jaskiń. Nie będą walczyć ze światem, ponieważ samym swoim istnieniem wniosą do niego wystarczająco dużo światła. Będą niewinni niczym motyle i tak życzliwi, że nawet ich przeciwnicy – urzędnicy, myśliwi czy obrońcy przyrody – w końcu ich pokochają. Obecność pustelnika w lesie stanie się czymś prestiżowym, ponieważ będzie ekologicznym wskaźnikiem czystego, nienaruszonego i harmonijnego środowiska. Serce pustelnika jest bowiem niezwykle wrażliwe na wszelkie zanieczyszczenia, dlatego nie może żyć wszędzie. Zatem wszyscy leśnicy będą prześcigać się w ofertach najbardziej atrakcyjnych miejsc na pustelnię, aby przyciągnąć pustelnika do swoich lasów. Będą to najpiękniejsze i najbardziej urzekające zakątki, jakie jeszcze pozostały na ziemiach czeskich: w pobliżu wodospadów i górskich jezior, pośród chmur i kosodrzewiny, w zapomnianych jaskiniach oraz na terenach ważnych prehistorycznych stanowisk archeologicznych. Dzięki temu każdy znajdzie miejsce odpowiadające swojej naturze i każdemu przypadnie to, co najlepsze…